Roadtrip Devon/Cornwall - week 1

Onze 14-daagse roadtrip door Devon en Cornwall begon vorige week vrijdag met 6 uur vertraging. Een technisch mankement aan het vliegtuig. Waar we gepland hadden lekker in Exeter te lunchen hingen we nu uren doelloos rond op het pittoreske Schiphol. Toen we uiteindelijk op de Britse luchthaven aankwamen bleek dat er geen hatchback voor ons klaarstond maar een station. Aangezien het de eerste keer links rijden wordt voor ons hadden we een automaat gehuurd en die hadden ze dus alleen nog in groot...of groter. In alle reisverhalen lees je over de smalle wegen en straatjes op het platteland dus niet zo blij mee, maar het was niet anders. Geen heel lekker begin van onze reis dus.

Dag 2 liep gelukkig heel wat beter. Exeter is een leuke stad en het was ook nog stralend weer.  De kathedraal, waar de stad om bekend staat, is mooi van buiten én van binnen en ‘s middags lekker tapas gegeten aan de rivier. In totaal 9,4km gelopen.

Op dag 3 ging de roadtrip echt beginnen. Het is inderdaad wennen om links te rijden, maar vooral de smalle wegen zorgen af en toe voor hartkloppingen. Niet voor niets staat blijkbaar onder elk naambord van een dorp de tekst ‘Please drive carefully’. Er ís vaak eigenlijk geen linker- of rechterkant van de weg en als er een tegenligger aankomt moet 1 van de 2 een haventje vinden om ruimte te maken. Er wordt veel gezwaaid om elkaar te bedanken dus dat is dan wel weer gezellig. 

Maar dag drie dus: we doen de twee kustplaatsjes Beer (foto 1 hieronder) en Branscombe (foto 2) aan. Met elkaar verbonden door de South West Coast Path, een wandelpad dat overal in Devon en Cornwall langs de meest prachtige locaties loopt, ofwel door mij genoemd het Eikeltjespad (symbool is namelijk een eikel). Wij lopen een deel van het pad, maar het is niet zulk mooi weer dus we leggen de afstand ook deels met de auto af. Overigens lunchen we heerlijk aan het strand bij Branscombe met een pasty (typisch gerecht van de streek) en een salade Nicoise met makreel. Verse bloemetjes op tafel. 

Verse bloemen blijken een thema want ze staan ook op mijn nachtkastje in de B&B van Pat en Danny waar we de volgende twee nachten verblijven. Altijd wennen om bij mensen thuis te logeren, maar alles is super schoon, ze zijn heel aardig en vanaf het terras kijken we uit op zee. Overal zie je overigens bloemen, in allerlei soorten en kleuren. Bij mensen in hun tuin en wild langs paden en wegen.

Dag 4 rijden we naar de vuurtoren op Start Point, ook daar loopt het Eikeltjespad langs. Ondanks de mist genieten we weer van de prachtige natuur en op de weg terug begint de zon ook nog eens door te breken. Een tip van Danny is om Totnes te bezoeken, een stadje met een heel eigen karakter. En dat klopt....er lopen veel...hoe zal ik niet zeggen..artistieke types rond. De high street is vol leuke winkels en je kunt er lekker ijs eten.

Op de vijfde dag genieten we van een door Pat gemaakt ontbijtje op het terras en verlaten we Devon om door te reizen naar Mevagissey in Cornwall. Onderweg stoppen we om Charlestown te bezoeken en lunchen we met bio-cola (vreemd, maar wel lekker....of is dat de slogan van een ander drankje ;D) Charlestown is tijden niet open geweest voor bezoekers, omdat in de oude haven vaak films en series worden opgenomen - waaronder Poldark. 

De foto aan de rechterkant is het vissersdorpje Mevagissey waar we de volgende 2 nachten blijven. We eten op een bankje aan de haven fish and chips voordat we weer teruglopen naar ons hotel dat een prachtig uitzicht heeft op zee.

Het blijkt dat de eigenaresse Nederlands is. De volgende dag geeft ze ons een tip voor een mooie wandeling. Ze zegt dat ie ongeveer een uur duurt. Wij doen er 2 uur over, maar stoppen ook regelmatig om foto’s te maken en van het uitzicht te genieten. De paden lopen langs rotsen, maar ook dwars door weilanden. We komen aan in het stadje Gorran Haven, waar we onszelf trakteren op thee/koffie met een brownie. Heerlijk Engelse thee met een sloot melk erin :D We nemen de bus terug en omdat het supermooi weer is geworden pakken we ons handdoeken en slippers en rijden gelijk door naar Pentewan beach waar we hamburgers eten met uitzicht op het strand. We lopen in totaal 8,6 km. Een topdag!

Op donderdag, dag 7, treffen we het niet. We willen naar Saint Michaels Mount, maar daar aangekomen horen we dat het te hard waait voor de bootjes om naar het eiland te varen. We besluiten om door te rijden naar St Ives, een kunstenaarsstadje aan het water. Er wordt hoog over opgegeven op alle sites en in ons reisboekje maar wij vinden het nogal tegenvallen. Het is druk en een beetje schreeuwerig. We lopen naar het Tate St Ives (een dependance van de Tate Modern in Londen). Op de bovenste verdieping bevindt zich het restaurant. Prachtig uitzicht, eten niet zo. Ook de moderne kunst kan ons niet bekoren, maar hé ieder zijn eigen smaak.

Dag 8 hebben we net achter de rug, maar daar begin ik de volgende keer mee.

Olympic National Park, Seattle en weer naar huis

In de staat Washington zijn ze gek op country, althans de eerste radiostations die we vinden draaien alleen maar deze muziek. Na de umpteenth keer een country nummer gehoord te hebben met de tekst 'my car eats gas like hell', of iets in die richting, vonden we gelukkig een radiostation dat (oude) pophits draait. Dus ik zing onderweg lekker mee met Pat Benatar, Prince en Madonna. Het kan echter ook risico's met zich meebrengen zo'n meezingzender als je tot tranen toe moet lachen om je bijrijder die de zin 'shake it like a polaroid picture' van Outkasts hit Heya letterlijk naast je uitbeeldt. Oké, dit is waarschijnlijk een kwestie van: je had erbij  moeten zijn... Het was echt vrij grappig.

We stoppen ook af en toe om wat te eten en drinken en het landschap in ons op te nemen. 

  

Onze laatste stop voor Seattle is Sequim (spreek uit skwiem). We blijven twee nachten in dit rustige stadje om het Olympic National Parc te bezoeken. De dag van ons bezoek aan het park begint bewolkt, maar tijdens onze rit erheen begint de lucht al open te breken en uiteindelijk wordt het weer een prachtige dag (we hebben zo'n geluk met het weer!) Tja, wat moet ik verder zeggen over hoe het daar was...de foto's zeggen genoeg. We voelden ons echt 'on top of the world'. 

 

 

En er lag gewoon sneeuw! Zo hoog zaten we.

 

Dit was overigens Hurrican Ridge. Op de terugweg zijn we ook nog gestopt bij Crescent lake en de Marymere Falls. De hike naar de waterval ging door een feeëriek bos dat niet had misstaan in The Princess Bride of Lord of the Rings.

 

 

 

Toen was het tijd voor Seattle. Grote stad, druk verkeer, dus auto weer ingeleverd en te voet verder gegaan. Het wordt saai, maar ook hier mooi weer en wat een leuke stad!! We hebben ook echt wel regen gezien, maar dat was meestal onderweg of vanuit ons hotelraam terwijl we er niet uit hoefden. Er is in Seattle veel te doen en te zien, maar als je er bent neem dan in ieder geval de watertaxi naar West-Seattle. Het is een tochtje van 10 minuten voor $10 retour en je krijgt er een prachtig uitzicht voor op de skyline van de stad.

 

Naast dit boottochtje hebben we ruim 10km wandelend door de stad gestruind langs Pike place market, het Seattle art museum (niet in het museum geweest maar de museumshop is zeker een bezoekje waard), de Seattle library (ontwerp van onze eigen Rem Koolhaas), Pioneer Square met het oudste gebouw van de stad en je hebt een goed uitzicht over Seattle vanaf Smith tower. We kozen ervoor om niet de Space Needle op te gaan omdat je dan obviously de Space Needle zelf niet in je uitzicht hebt, omdat je erop staat :D

 

Maar we hebben dit iconische gebouw natuurlijk wel ook van dichtbij gezien toen we naar het Museum of Pop culture gingen.

 

  

Museum is een bezoekje waard, maar verwacht niet teveel muziekgerelateerde items. Het is meer gericht op tv en film. Je kunt er wel zelf een instrument spelen in het Soundlab (dus losgegaan op de drums) of meespelen in een scène van Startrek (Erik got beamed up by Scottie).

En nu is het de dag van ons vertrek. Ons laatste ontbijtje net verorberd. Koffers inpakken en naar het vliegveld. Het waren iets meer dan 2 weken, maar door alles wat we gezien en gedaan hebben voelt het als veel langer. Op naar de bruine boterhammen met kaas!

Portland en de kust

Na Vancouver ging het vervolg van onze reis per trein. En wat voor één! Met dit gevaarte zijn we de grens overgestoken naar de VS.

 

En in Amerika is het blijkbaar helemaal niet raar om even met de trein achteruit te rijden om weer op het juiste spoor te komen, na plaats te hebben gemaakt voor een tegemoetkomende trein. De reis duurde meer dan 8 uur, maar onderweg konden we genieten van prachtige vergezichten.

 

Onze bestemming was Portland, Oregon. De eerste indruk van de stad was niet heel goed omdat de straat waardoor wij liepen bezaaid lag met zwervers en andere vreemde individuen. En nee, dat waren geen hipsters! Het hotel was gelukkig prima, dus de volgende dag gingen we vol goede moed op stap. Als er een boekwinkel te vinden is op onze reizen dan moet ik daar altijd even een kijkje nemen. En Powell's city of books mag je echt niet missen als je in Portland bent. Je kunt er ongeveer een miljoen boeken vinden en het bijzondere is: de nieuwe en tweedehandse staan naast elkaar. Tussen al die boeken vonden we 1 exemplaar van Annie MG: Minoes.

 

Het leuke van Portland is dat er nog veel, voor Amerikaanse begrippen, oude gebouwen staan.  Onderstaande brug vonden we heel erg op die van de eerste WIDM-opdracht lijken (maar denk toch niet dat het die was).

 
  

Ook in Portland hebben we veel gelopen, maar er bleek een heel gemakkelijk tramsysteem te zijn dat ons rechtstreeks afzette bij Washington Park. Breng daar een bezoek aan de Japanse Gardens. Je wordt er echt zen van. Iedereen ging vanzelf ook zachter praten vanwege de rust die de natuur uitstraalde. Het hielp ook wel dat er slechts een handjevol bezoekers was.

 

 

De volgende dag gingen we met de auto verder. Altijd weer even wennen aan het rijden in een automaat. Onze bestemming was de kust, om exact te zijn Long Beach, maar we maakten eerst nog een detour naar de Multnomah Falls en Vista House waar je een prachtig uitzicht hebt over de Columbia River. Het helpt natuurlijk ook dat we het enorm treffen met het weer.

 

When in Long Beach stay @ the Adrift hotel. Wat een juweeltje aan de kust. Simpel, maar stylish ingericht met een super restaurant op de vierde verdieping met uitzicht op zee. In Long Beach hebben we een dagje lekker rustig aan gedaan en genoten van de zon (oké, iets té misschien want we waren wel een beetje verbrand). Eerst 's ochtends ontbijtpicknick aan het strand, toen even cruisen op de gratis fietsen van het hotel door de duinen, een bezoek aan het Vliegermuseum(pje) en 's middags naar het strand.

 

  

We hebben vandaag ook weer spectaculaire dingen gezien, maar dat volgt in deel 3! En dan ook de laatste stad die we gaan bezoeken: Seattle.

Vancouver

We zijn nog niet eens op de helft van onze roadtrip, maar door de vele dingen die we gezien en gedaan hebben voelt het alsof we al heel lang op reis zijn. Eerst maar eens bij het begin beginnen: Vancouver. Wat ons betreft een unieke stad gelegen aan het water én met prachtig uitzicht op besneeuwde bergtoppen!

 

De eerste dag hebben we de stad te voet verkend (in totaal 13.4km gelopen), oh ja en een stukje met de ferry naar Granville island waar een bezoekje aan de lokale foodhall niet mocht ontbreken. Wat nog het meest opviel was dat alles - vlees, vis, groente en fruit - zo netjes uitgestald lag.

 

 

Op zondag stond Stanley Park op het programma. We huurden fietsen bij een zeer vriendelijke meneer die de Nederlanders helden vond vanwege ons fietsgedrag en het aantal fietspaden dat wij hebben. We moesten helaas wel de in Canada verplichte fietshelm op, ondanks onze heldenstatus. Het was een prachtige dag en als je ooit Vancouver bezoekt  mag je deze fietstocht echt niet aan je voorbij laten gaan. Indrukwekkende natuur, goedgehumeurde mensen die netjes aangaven dat ze je gingen passeren en ook nog wat native art onderweg.

 

 

En ze hebben ook nog de Canadese variant op de kleine zeemeermin.

 

Dag drie, en de laatste dag in Vancouver, was een dag om onze hoogtevrees te testen op de Capilano suspension bridge. Een brug die 70m  boven een rivier hangt en best wel wiebelt. Daarnaast kon je hoog tussen de boomtoppen lopen in de treetop adventure en ervaren hoe het voelt om een eekhoorn te zijn (that is what the sign said anyway). Ook dit park is echt een aanrader. Overigens moet je hier entreegeld voor betalen. Er is wel een gratis shuttle vanaf downtown en laat die nou net precies voor ons hotel stoppen  :)

 

 

 

We verlaten nu de prachtige omgeving en relaxte sfeer van Vancouver en gaan met de trein naar Portland.

Wordt vervolgd....

Roadtrip Normandië en Bretagne deel 3

En toen waren we na strand, bos en schattige kustdorpjes ineens in de grote stad: Nantes. Het begon zaterdag met prachtig (korte-broeken) weer dus volle terrassen en heerlijke ijsjes. Ook nog een bezoekje gebracht aan Les P'tites Papiers, een echte papeterie die Jurianne's ontwerpen verkoopt.

 Zondag was qua weer echter een heel ander verhaal: miezerige regen. Gewapend met paraplu naar Machines d'Île waar allerlei dieren op grootste wijze tot leven komen. Wat een wonderlijke wereld!

Maandag doorgereden naar Carnac waar we in een hotel, Le Churchill, verbleven met vanaf het balkon uitzicht op zee. Die middag was het weer zelfs zo goed dat we naar het strand konden. Carnac is niet alleen een mooi kustdorpje maar ook het dorp van de megalieten. Rijen van prehistorische menhirs (grote steen) waarover als het gaat om de betekenis de meningen nog steeds verdeeld zijn.

Nou na al het gereis en alle natuurlijke en onnatuurlijke schoonheden die we gezien hebben, vonden we het tijd voor een paar dagen echt niets doen. Dus op naar Pornic, dat ik als driejarige al een keer onveilig had gemaakt. Dit keer niet op een camping maar in een hotel aan het strand. Na zeer wisselvallig weer de afgelopen 10 dagen schijnt de zon hier uitbundig en genieten we volop van het strand en de zee. 

Roadtrip Normandië en Bretagne deel 2

Het meterslange geborduurde (en dus ook best imposante) wandkleed is eigenlijk het enige interessante aan Bayeux, maar daar mag je geen foto's van maken dus hier zie je een deel van de veldslag die daar ook op te zien is in stripvorm.

Op weg naar onze volgende slaapplaats, Saint Malo, stopten we bij D-Day monument Pointe du Hoc. Hier klommen de Amerikaanse Rangers tegen de rotsen op om aan land te komen,  intussen onder vuur genomen door de Duitsers. In het landschap zie je nog de kraters die de bommen toen in 1944 geslagen hebben. Al met al zeer indrukwekkend. Daarna zouden we doorrijden naar St-Mère Eglise alwaar de bekende scène uit The Longest Day plaatsvond: de parachutist die aan de kerktoren bleef hangen.  Daar bleek echter, aldus de gendarme die de hele rotonde blokte, die dag de presentatie van de equipes van de Tour de France....beetje te druk dus.

Wij waren het team van Sky onderweg al tegengekomen met een zwaaiende Wout Poels (zag natuurlijk ons Nldse kenteken). 

Next stop was dus Saint Malo. Als je de hotels ongeveer een dag van tevoren boekt dan kun je voor weinig op een prachtige locatie zitten. Hier zagen we vanaf ons dakterrasje de zee en dat maakt blij! Stadje zelf is ook leuk om te bezoeken, leuke en wat andere winkels dan de alom bekende toeristische zaakjes, maar neem dan ook wel een goedgevulde portomonnee mee...

Voor de afwisseling deden we ook een stukje bos aan op onze route. Le forêt de Paimpont om precies te zijn. Het had echt wel iets magisch met al die met mos begroeide bomen. Dit was de Chêne des Hindres...ongeveer 500jr oud. De takken waren zo dik als boomstronken zelf.